خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرسند با هزار تمنی نشسته ایمبا صد هزار درد تسلی نشسته ایم
۲
از بادبان باد مرادیم بی نیازکشتی به خشک بسته تسلی نشسته ایم
۳
بر آشیان ما نبود دست سنگ رابر شاخسار سد ره و طوبی نشسته ایم
۴
دامن ز خارزار تعلق کشیده ایمبر مسند تجرد عیس نشسته ایم
صفحهٔ ۱ از ۳