خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این سطرهای آه که هرجا نوشته‌ایماز روی آن دو زلف چلیپا نوشته‌ایم
۲
بر زخم جوی شیر نمک‌ها فشانده استسطری که ما به صفحه خارا نوشته‌ایم
۳
گاهی که حرف زلف و خط و خال گفته‌ایمبر کودکان برات تماشا نوشته‌ایم
۴
افتاده است شق چو قلم بر زبان ماتا از دل دو نیم سخن وانوشته‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۴