خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خورشید داغ گوهر عالم‌فروز ماستدریا روان ز چشم خریدار کرده‌ایم
۲
داغ است چرخ از دل بی‌آرزوی مااین دشت را تهی ز خس و خار کرده‌ایم
۳
از برگریز حادثه آسوده خاطریماز گل به خار صلح چو دیوار کرده‌ایم
۴
طبل از هجوم سنگ ملامت نمی‌خوریمچون کبک مست خنده به کهسار کرده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۵