خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایممحراب را به سجده بتخانه برده ایم
۲
ابروی قبله در گره سبحه گم شده استتا رخت خود ز کعبه به بتخانه برده ایم
۳
آیینه شکسته تجلی پذیر نیستدل را عبث برابر جانانه برده ایم
۴
خمها چو فیل مست سر خود گرفته انداز بس که دردسر سوی میخانه برده ایم
صفحهٔ ۱ از ۲