خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نقش مراد اگر چه نشد دستگیر مابیرون به زور همت ازین ششدر آمدیم
۲
مردم همان ز سایه ما فیض می برندمانند سرو و بید اگر بی بر آمدیم
۳
از زهر سبز شد قلم استخوان ماتا در مذاق اهل جهان شکر آمدیم
۴
ای عمر برق سیر، شتاب اینقدر چراآخر به این جهان نه پی اخگر آمدیم
صفحهٔ ۱ از ۴