خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما تازه روی چون صدف از دانه خودیمخرسند از محیط به پیمانه خودیم
۲
چون غنچه روی دل به خود آورده ایم مابرگ نشاط گوشه میخانه خودیم
۳
ما را غریبی از وطن خود نمی برددر کعبه ایم و ساکن بتخانه خودیم
۴
از هوش می رویم به گلبانگ خویشتندر خواب نوبهار ز افسانه خودیم
صفحهٔ ۱ از ۴