خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟خمیازه را به چاشنی باده چون کشیم؟
۲
از کوه قاف بال پریزاد عاجزستبار جهان به خاطر آزاده چون کشیم؟
۳
در فکر آسمان و زمینیم روز و شببا این غبار ودود، نفس ساده چون کشیم؟
۴
ما خون ز دست یار به صد ناز خورده ایماز دست دیگران قدح باده چون کشیم؟
صفحهٔ ۱ از ۳