خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما درد را به ذوق می ناب می کشیماز آه سرد منت مهتاب می کشیم
۲
از حیف و میل پله میزان ما تهی استاز سنگ، ناز گوهر سیراب می کشیم
۳
پاکی است شرط صحبت پاکیزه گوهرانپیش از پیاله دست و دهن آب می کشیم!
۴
بر خاک تشنه جرعه فشانی عبادت استما باده را به گوشه محراب می کشیم
صفحهٔ ۱ از ۳