خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خیزید تا ز عالم صورت سفر کنیمتا روشن است راه خرابات سر کنیم
۲
هر چند نیست قافله در کار شوق راهویی کشیم و همسفران را خبر کنیم
۳
تا نقش پای گرمروان پیش راه مادارد چراغ، این ره تاریک سر کنیم
۴
چون مور در هوای شکر پر برآوریمبر هم زنیم بال و ز گردون گذر کنیم
صفحهٔ ۱ از ۳