خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
افزود گرانباری غفلت ز شتابمشد آبله پای طلب پرده خوابم
۲
آن سوخته جانم که به هر سوی دواندمانند سگ هرزه مرس موج سرابم
۳
خونابه اشک است مرا باده گلرنگهر چند جهان مست شد از بوی کبابم
۴
در مشرب من تلخ می آب حیات استاز چشمه کوثر نتوان راند به آبم
صفحهٔ ۱ از ۳