خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از صبر عنان دل خود کام گرفتیمآن طایر وحشی به همین دام گرفتیم
۲
بردانه نا پخته دویدیم چو آدمما کار خود از روز ازل خام گرفتیم
۳
هر چند چو دستار شد از گریه بسیاراز دیده خود جامه احرام گرفتیم
۴
بودیم سبکسر چو سپند از رگ خامیاز سوختگی دامن آرام گرفتیم
صفحهٔ ۱ از ۳