خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک عمر ز هر خار و خسی ناز کشیدیمتا بوی گلی از چمن راز کشیدیم
۲
چون برگ گل افزود به رسوایی نکهتهر پرده که بر چهره این راز کشیدیم
۳
بیطاقتی از خرمن ما دود بر آوردتا رخت به انجام ز آغاز کشیدیم
۴
آسودگی کنج قفس کرد تلافییک چند اگر زحمت پرواز کشیدیم
صفحهٔ ۱ از ۲