خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به سینه تخم امیدی چو شوره زار ندارمستاره سوخته ام چشم بر بهار ندارم
۲
چو درد و داغ محبت درین قلمرو وحشتبغیر گوشه دل هیچ جا قرار ندارم
۳
گذشته است ز منصور پایه سخن منسر جدال به هر طفل نی سوار ندارم
۴
عنان سیر مرا شوق بیقرار که دارد؟که همچو ریگ روان هیچ جا قرار ندارم
صفحهٔ ۱ از ۳