خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم گشایش از خلق نبود به هیچ بابمدر بزم بیسوادان لب بسته چون کتابم
۲
در ملک بی نشانی ازمن چه جرم سر زد؟کز شش جهت فکندند در پنجه عقابم
۳
هر چند کشتی من بر خشک بسته گردوننومید بر نگشته است یک تشنه از سرابم
۴
محو محیط وحدت مستغرق وصال استمن از ره تعین سرگشته چون حبابم
صفحهٔ ۱ از ۲