خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از باد دستی خود ما میکشان خرابیمدر کاسه سرنگونی همچشم با حبابیم
۲
با محتسب به جنگیم از زاهدان به تنگیمبا شیشه ایم یکدل، یکرنگ با شرابیم
۳
آنجا که مِی کشان‌اند چون ابرِ تر زبانیمآنجا که زاهدان‌اند لب‌ْخشک چون سرابیم
۴
در گوش عشقبازان چون مژده وصالیمدر چشم مِی‌پرستان چون قطره شرابیم
صفحهٔ ۱ از ۴