خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چین ز جبین در مقام جنگ گشایمهمچو فلاخن بغل به سنگ گشایم
۲
دوست کنم خصم را به چرب زبانیجوی شکر از رگ شرنگ گشایم
۳
روی نتابم ز حرف سخت حریفانسینه چو آیینه پیش سنگ گشایم
۴
خار مغیلان کشید از آبله ام دستاین گره از ناخن پلنگ گشایم
صفحهٔ ۱ از ۲