خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سالکان را کی دل از اسباب می گردد گران؟خار و خس کی بر دل سیلاب می گردد گران؟
۲
شرط طاعت چشم گریان و دل سوزان بودشمع خامش بر دل محراب می گردد گران
۳
می شکافد جوشن ابر سیه را تیغ برقکوه غم کی بر دل بی تاب می گردد گران؟
۴
نیست خون بی گناهان بار بر دل حسن رااز شفق کی مهر عالمتاب می گردد گران؟
صفحهٔ ۱ از ۴