خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خضر اینجا خاک می لیسد ز شرم ناکسیمن کیم تا تیغ او گردد به خونم ترزبان؟
۲
غمزه اش را خط پشیمان از دل آزاری نکردتیغ را پیچیده کی می گردد از جوهر زبان؟
۳
سعی کن کردارت از گفتار باشد بیشترهمچو تیغ از جوهر ذاتی مشو یکسر زبان
۴
چون صدف هر کس که دندان بر سر دندان نهدگوهر شهوار جای حرفش آید بر زبان
صفحهٔ ۱ از ۳