خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتنتا مبادا ناگه افتی در کمند خویشتن
۲
گرچه این تعلیم بهر من ندارد صرفه ایتا شوی واقف ز حال مستند خویشتن
۳
لیک می دانم که از فولاد اگر باشد دلتبرنمی آیی به مژگان کشند خویشتن
۴
ناز در تسخیر ما گر می کند استادگیمشورت کن با دل مشکل پسند خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۳