خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
موج دریا را نباشد اختیار خویشتندست بردار از عنان گیر و دار خویشتن
۲
زهد خشک از خاطرم هرگز غباری برنداشتمرکب نی بار باشد بر سوار خویشتن
۳
خاک باشد از مصافم چشم دشمن را نصیبکرده ام تا خاکساری را حصار خویشتن
۴
خار دیوار گلستانم که از بی حاصلیمی کشم خجلت ز اوج اعتبار خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۳