خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گهی پرده‌سوزی، گهی پرده‌داریتو سر خزانی، تو جان بهاری
۲
خزان و بهار از تو شد تلخ و شیرینتویی قهر و لطفش، بیا تا چه داری
۳
بهاران بیاید، ببخشی سعادتخزان چون بیاید، سعادت بکاری
۴
ز گل‌ها که روید بهارت ز دل‌هابه پیش افکند گل، سر از شرمساری
صفحهٔ ۱ از ۵