خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخنچون مه نو شهره آفاق می گردد سخن
۲
می کند جمعیت دل گفتگو را منتظماز پریشان خاطری اوراق می گردد سخن
۳
گر بیفشارند پای خامه را ارباب فکرزود با عرش برین هم ساق می گردد سخن
۴
بکر معنی را بود در سادگی حسن دگربی صفا از زیور اغراق می گردد سخن
صفحهٔ ۱ از ۲