خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در لب جان پرور جانان نمی ماند سخندر حجاب غیب هم پنهان نمی ماند سخن
۲
نیست مانع سرو را زنجیر آب از سرکشیچون بلند افتاد، در دیوان نمی ماند سخن
۳
زنده جاوید می سازد سخنور را چو خضردر اثر از چشمه حیوان نمی ماند سخن
۴
در گره از نافه نتوان بست بوی مشک راچون بود رنگین، چو خون پنهان نمی ماند سخن
صفحهٔ ۱ از ۳