خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟
۲
با سرافرازی تلاش خاکساری می کنمچون گهر گرد یتیمی می کند تعمیر من
۳
آه بی تأثیر من در زیر لب باشد مداماز کجی بیرون نمی آید ز ترکش تیر من
۴
می شود افزون ز اسباب تسلی وحشتمتیغ زهرآلود داند سبزه را نخجیر من
صفحهٔ ۱ از ۳