خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برونروی نورانی ز زیر ابر ماه آرد برون
۲
برنمی آید ز تن بی همت مردانه دلرستمی باید که بیژن را ز چاه آرد برون
۳
عزم صادق را مده از کف که با خوابیدگیسر ز جیب منزل مقصود راه آرد برون
۴
در کمان سخت نتواند اقامت کرد تیردردمندی از جگر بی خواست آه آرد برون
صفحهٔ ۱ از ۲