خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناله را درد از دل افگار می آرد برونزخم ناخن نغمه را از تار می آرد برون
۲
تنگدستی نفس را در حلقه فرمان کشدکجروی را راه تنگ از مار می آرد برون
۳
حسن برگیرد همان افتاده خود را ز خاکسایه را مهر از ته دیوار می آرد برون
۴
سرکشان را می تواند بر سر رحم آوردهر که تیغ از قبضه کهسار می آرد برون
صفحهٔ ۱ از ۳