خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط به تمکین آید از لعل دلبر برونسبزه با لنگر ز زیر سنگ آرد سر برون
۲
سرمه بخت سیه روشندلان را کیمیاستاخگر آید شسته رو از زیر خاکستر برون
۳
راه جان بخشی بر آن لب شرم نتوانست بستهر چه در گوهر بود می آید از گوهر برون
۴
دولت آتش پا و آب زندگی سنگین رکاباز سیاهی تشنه لب زان آمد اسکندر برون
صفحهٔ ۱ از ۳