خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به خون رنگین نسازی چون گل احمر جبینکی توانی شست در سرچشمه کوثر جبین؟
۲
روز محشر سرخ رو چون لاله برخیزد ز خاکآل تمغای شهادت هر که دارد بر جبین
۳
وقت رفتن زردرویی می برد با خود به خاکمی گذارد هر که چون خورشید بر هر در جبین
۴
وقت آن کس خوش که در باغ جهان مانند بیدتیغ اگر بارد به فرقش چین نیارد بر جبین
صفحهٔ ۱ از ۳