خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به امید اقامت دل به اسباب جهان بستنبود شیرازه از غفلت به اوراق خزان بستن
۲
به خودسازی قناعت از بهار و زندگانی کنمکن در فصل گل اوقات صرف آشیان بستن
۳
منه بر عالم افسرده، دل از کوته اندیشیکه هست از خامکاری در تنور سرد نان بستن
۴
مشو با قامت خم حلقه درگاه، دونان راکه در بحر کمان باید توجه بر نشان بستن
صفحهٔ ۱ از ۳