خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز دام نوخطان مشکل بود دل را رها گشتنز لفظ تازه دشوارست معنی را جدا گشتن
۲
گل این باغ، آغوش از لطافت برنمی داردبه بوی پیرهن باید تسلی چون صبا گشتن
۳
ز قرب گل به اندک فرصتی دلسرد شد شبنمندارد حاصلی با بی وفایان آشنا گشتن
۴
رسیده است آفتابت بر لب بام از غبار خطدگر کی ای ستمگر مهربان خواهی به ما گشتن؟
صفحهٔ ۱ از ۳