خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به تدبیر خرد سر پنجه نتوان با قضا کردندرین دریا به دست بسته می باید شنا کردن
۲
دل غمگین به زور اشک هیهات است بگشایدبه دندان گهر نتوان گره از رشته وا کردن
۳
ز خودداری به دست و پا ره نزدیک می پیچدعنان چون موج می باید درین دریا رها کردن
۴
نکردی سجده ای ز اخلاص تا افراختی قامتبه بام کعبه عمرت رفت در کسب هوا کردن
صفحهٔ ۱ از ۳