خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون
۲
به دشواری نفس جایی که آید زان دهن بیرونچسان زان تنگنا آید به آسانی سخن بیرون؟
۳
نگردد کوه تمکین سنگ راه جذبه عاشقکه آرد نقش شیرین را خارا کوهکن بیرون
۴
کمند جذبه عشق زلیخا را بس این خجلتکه یوسف را ز چاه آرند با دلو و رسن بیرون
صفحهٔ ۱ از ۳