خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن
۲
بی سخن مسندش از دست سلیمان باشدسایه گر بر سر مور افکند امداد سخن
۳
قدم اول این ره چو قلم ترک سرستای که داری هوس وصل پریزاد سخن
۴
قاف تا قاف سراپرده سلطانی اوستچون سلیمان به جهان حکم کند باد سخن
صفحهٔ ۱ از ۳