خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن
۲
پرده چهره مقصود سیه کاری توستسعی کن سعی در آیینه مصفا کردن
۳
غوطه در خار دهد دیده کوته بین راگل بی خار ازن باغ تمنا کردن
۴
روی چون سرو سوی عالم بالا آورتا میسر شودت مصرعی انشا کردن
صفحهٔ ۱ از ۳