خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشق سلسله زلف گرهگیرم منروزگاری است که دیوانه زنجیرم من
۲
نکنم چشم به هر نقش سبکسیر سیاهمحو یک نقش چو آیینه تصویرم من
۳
مرغ بی پر به چه امید قفس را شکند؟ورنه دلتنگ ازین عالم دلگیرم من
۴
داد آرام در آغوش هدف خواهم داددر کمانخانه افلاک اگر تیرم من
صفحهٔ ۱ از ۳