خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی از خلق نگردانده به حق روی مکنیک جهت تا نشوی روی به آن سوی مکن
۲
طعمه چون شیر به سر پنجه مردی به کف آرچون دم سگ صفتاخدمت هر کوی مکن
۳
از دل خود رقم نقش پذیری بزدایهمچو آیینه ز هر عکس دگر شوی مکن
۴
خم چوگان فلک راه ترا می پایددل خود بر سر میدان هوس گوی مکن
صفحهٔ ۱ از ۳