خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خار غم از دل عشاق کم آید بیرونچون ازین شعه ستان خار غم آید بیرون؟
۲
جوهر از تیغ برد سینه گرمی که مراستماهی از قلزم ما بی درم آید بیرون
۳
صدق در سینه هر کس که چراغ افروزداز دهانش نفس صبحدم آید بیرون
۴
بر سیه بختی ارباب سخن می گریدناله ای کز دل چاک قلم آید بیرون
صفحهٔ ۱ از ۳