خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عقل سالم ز می ناب نیاید بیرونکشتی کاغذی از آب نیاید بیرون
۲
نیست ممکن، نشود دل ز می ناب سیاهزنده اخگر ز ته آب نیاید بیرون
۳
تا به روشنگر دریا نرساند خود راتیرگی از دل سیلاب نیاید بیرون
۴
پای خوابیده بود در ته دامن بیدارزاهد آن به که ز محراب نیاید بیرون
صفحهٔ ۱ از ۴