خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم به اشک از دل غمناک نیاید بیرونبه گرستن گره از تاک نیاید بیرون
۲
از کف ساده آیینه برون آمد مویدانه ماست که از خاک نیاید بیرون
۳
ریشه در مغز اجابت نتواند کردنناله ای کز دل صد چاک نیاید بیرون
۴
نیست اندیشه محشر دل سودازده رادانه سوخته از خاک نیاید بیرون
صفحهٔ ۱ از ۴