خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شور عشق از دل دیوانه نیاید بیرونسیل ازین گوشه ویرانه نیاید بیرون
۲
دردنوشان خرابات مغان ستارندکه سخن از لب پیمانه نیاید بیرون
۳
خاکساران و سرانجام شکایت، هیهاتاین زمینی است کز او دانه نیاید بیرون
۴
آنقدر خون ز لب لعل تو در دل دارمکه به صد گریه مستانه نیاید بیرون
صفحهٔ ۱ از ۳