خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حذر کن از عرق روی لاله رخسارانکه می کند به دل سنگ رخنه این باران
۲
دو چشم شوخ تو با یکدگر نمی سازندکه در خرابی هم یکدلند میخواران
۳
همیشه داغ دل دردمند من تازه استکه شب خموش نگردد چراغ بیماران
۴
مرا ز گریه چه حاصل، که چاک سینه ابررفوپذیر نگردد به رشته باران
صفحهٔ ۱ از ۲