خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز نور شمع چه مقدار جا شود روشن؟خوش آن چراغ کز او هر سرا شود روشن
۲
به گرد دیر و حرم دل به دست می گردیمچراغ مرده ما تا کجا شود روشن
۳
چه غم ز تیرگی خانه صدف دارد؟دلی که همچو گهر از صفا شود روشن
۴
ز تندباد حوادث نمی شود خاموشدلی که از نفس گرم ما شود روشن
صفحهٔ ۱ از ۲