خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنان که سرمه سواد نظر کند روشنمرا نظاره خط چشم تر کند روشن
۲
به نور عقل نبردیم ره ز خود بیرونمگر که عشق چراغ دگر کند روشن
۳
تأمل آینه پرداز فکر ناصاف استکه آب خود ز ستادن گهر کند روشن
۴
به هیچ وجه نگردد خموش، هر که چو لعلچراغ خویش به خون جگر کند روشن
صفحهٔ ۱ از ۲