خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کنازین خرابه چو سیلاب رو به دریا کن
۲
مباش کم ز نسیم سحر درین گلزارتو هم به خوش نفسی غنچه دلی وا کن
۳
نگشته تنگ زمان سفر، ز دانه اشکبرای راه فنا توشه ای مهیا کن
۴
درین دو هفته که ابر بهار در گذرستتو نیز دامن امید چون صدف وا کن
صفحهٔ ۱ از ۳