خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کنشکسته قلم صنع را تماشا کن
۲
مشو غبار دل خلق چون کتابت خشکبه اهل عشق در ایام خط مدارا کن
۳
پیاله از قدح لاله می توان کردنبگیر گردن مینا و رو به صحرا کن
۴
نمی توان دل صد چاک را به سوزن دوختعلاج رخنه دل را به درد صهبا کن
صفحهٔ ۱ از ۴