خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حضور می طلبی سینه را مصفا کنگهر پرست تو گنجینه را مصفا کن
۲
ز خانه بصفا میهمان نگردد کمهمین تو سعی کن آیینه را مصفا کن
۳
مه از گرفتگی آمد برون به جام زدنتو هم به جام زدن سینه را مصفا کن
۴
دگر برای چه روزست باده روشن؟ز تیرگی شب آدینه را مصفا کن
صفحهٔ ۱ از ۲