خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخربه جز سیاهی دل موی را خضاب مکن
۲
به هر روش که فلک سیر می کند خوش باشبه سیل، دشمنی ای خانمان خراب مکن
۳
نگشته است ز کام جهان کسی سیرابز خود سفر پی هر موجه سراب مکن
۴
هر آنچه با تو نیاید به آن جهان صائبازین بساط فریبنده انتخاب مکن
صفحهٔ ۱ از ۳