خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن
۲
گرت هواست که در وصل آفتاب رسیدرین ریاض چو شبنم نظرچرانی کن
۳
مگر به میوه بی خار بارور گردیشکوفه وار به هر خار زرفشانی کن
۴
حریف داغ عزیزان نمی شود جگرتتلاش مرگ در ایام زندگانی کن
صفحهٔ ۱ از ۳