خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هوای جام صبوح و می شبانه مکندل چو کعبه خود را شرابخانه مکن
۲
دو تیغ را نکشد یک نیام در آغوشبرون نرفته ز خود یاد آن یگانه مکن
۳
به جستجوی تو هر خوشه صد زبان شده استبرای نان دل خود چاک همچو دانه مکن
۴
تو نونیاز و زمانه است کهنه کشتی گیرتلاش کشتی خصمانه با زمانه مکن
صفحهٔ ۱ از ۳