خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در آتش است نعل می ناب دیگرانرنگین مساز خانه ز اسباب دیگران
۲
اشکی که شورید از دل غمگین غبار داردخوشتر بود ز گوهر سیراب دیگران
۳
بیداریی که جمع شود با خیال دوستصد پرده به بود ز شکر خواب دیگران
۴
پهلوی لاغری که کند کار بوریاخوشتر بود ز بستر سنجاب دیگران
صفحهٔ ۱ از ۳